1
GK_SEARCH

Μιχάλης Τρεμόπουλος


ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ:

Μιχάλης Τρεμόπουλος

Δικηγόρος, δημοσιογράφος, συγγραφέας, με μεταπτυχιακό στην Κοινωνική Οικολογία (ΗΠΑ). Νομαρχιακός σύμβουλος Θεσσαλονίκης (1998-2009) και Περιφερειακός σύμβουλος Κ. Μακεδονίας (2010-2016), με την Αυτοδιοικητική Κίνηση Οικολογία-Αλληλεγγύη. Ιδρυτικό μέλος των Οικολόγων Πράσινων, επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου τους το 2004 και το 2009. Ευρωβουλευτής το διάστημα 2009-2012, παραιτήθηκε υλοποιώντας τη διαδικασία της εναλλαγής. Tον Ιούλιο του 2016 παραιτήθηκε από Περιφερειακός σύμβουλος και μέλος των Οικολόγων Πράσινων για να θέσει υποψηφιότητα για τη θέση του Συμπαραστάτη του πολίτη και της επιχείρησης στην Κ. Μακεδονία.

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ - ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ


Μιχάλης Τρεμόπουλος

Πολιτικό όρκο έδωσε χθες 27/9/2014 ο περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας που εκλέχθηκε με τον συνδιασμό "Οικολογία Αλληλεγγύη" Μιχάλης Τρεμόπουλος, στην τελετή που πραγματοποιήθηκε στους κήπους της βίλας Αλατίνι. Την ανάγκη να ανακουφιστούν οι πολίτες με την βοήθεια της περιφέρειας τόνισε ο Μιχάλης Τρεμόπουλος δηλώνοντας χαρακτηριστικά: « Δεν ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε σε μια στιγμή όπου ένα περιφερειακό συμβούλιο καλείται για την επόμενη πενταετία να ανακουφίσει τους πολίτες. Νομίζουμε ότι υπάρχουν δυνατότητες και τα χρηματοδοτικά εργαλεία, όχι για αναλλάξουν οι κεντρικές πολιτικές αλλά τουλάχιστον να ανακουφιστούν οι πολίτες».

 

{youtube}V6X4TliN7_E{/youtube}

 

10406883_754321781272538_8836769467511815106_n.jpg?oh=473f70c2a80784925e4015147146af14&oe=5475A979

 

10649675_754321687939214_5103210298533048498_n.jpg

 

10610656_754321747939208_8155045670231319594_n.jpg?oh=10b1b64f4dec56d3ff610eb81199725d&oe=54782D5C&__gda__=1416422506_cd1d460a4463820643932876d0e969c6

 

Πρώτο βήμα για την επαναπροσέγγιση μια Πράσινη Αμμόχωστος

 

%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%87%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%822.jpgΑυτές τις ώρες, πριν 40 χρόνια, ετοιμαζόταν ο «Αττίλας 2» στην Κύπρο, που θα γίνει τελικά ανήμερα της γιορτής της Παναγίας το δεκαπενταύγουστο του 1974.

Η χούντα της δήθεν «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως» της 21ης Απριλίου 1967 είχε ήδη παραδώσει την εξουσία στους προδικτατορικούς πολιτικούς, μετά την κατάρρευσή της λόγω της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Και η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια της εθνικιστικής και τυχοδιωκτικής πολιτικής του «σκοτεινού» δικτάτορα Δ. Ιωαννίδη, που είχε ανατρέψει τον Γ. Παπαδόπουλο γιατί διαφωνούσε με την πορεία του προς τις ελεγχόμενες εκλογές και τη συνεννόηση με την Τουρκία αλλά και γιατί ήθελε να «σώσει» την Κύπρο από τον κομμουνισμό.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και την τραγωδία της Κύπρου, θα περίμενε κανείς από τον πολιτικό κόσμο και τα ΜΜΕ μια πιο ψύχραιμη αποτίμηση των γεγονότων του καλοκαιριού του 1974. Κι αυτό, όχι για ιστορικούς λόγους αλλά για να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα, που θα μας εμποδίσουν να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη.

Οι ιθύνοντες της επιλεκτικής ιστορικής μνήμης θέλουν να ξεχνούμε ότι στις 15 Ιουλίου 1974 η χούντα του Ιωαννίδη είχε οργανώσει πραξικόπημα στην Κύπρο εναντίον της εκλεγμένης κυβέρνησης και του νόμιμου προέδρου Μακάριου. Και οι νεότεροι να μένουν με τις αποστειρωμένες εθνικές αφηγήσεις, αγνοώντας ότι ο εθνικιστικός τυχοδιωκτισμός της ελληνικής χούντας πρόσφερε μια θαυμάσια ευκαιρία για την εισβολή των Τούρκων στις 20 Ιουλίου («Αττίλας 1»), με συνέπεια το νέο ανθρωπιστικό δράμα, τους χιλιάδες νεκρούς και τους πρόσφυγες, κοντά στις οργανωμένες δολοφονίες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Την επόμενη κιόλας ημέρα της μεταπολίτευσης της 24ης Ιουλίου 1974 στην Ελλάδα, μετά από σύσταση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, συνήλθε στη Γενεύη «Τριμερής Διάσκεψη», με τη συμμετοχή των Υπουργών Εξωτερικών των τριών εγγυητριών δυνάμεων της Κύπρου (Ελλάδα, Τουρκία και Μ. Βρετανία) και στις 30 Ιουλίου υιοθέτησαν έκθεση, που απέκλειε κάθε στρατιωτική επέκταση και πρόβλεπε μείωση των στρατιωτικών δυνάμεων στο νησί ενώ με Διακήρυξη αναγνώρισαν την ύπαρξη δύο αυτόνομων διοικήσεων, ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής, που έπρεπε να εξασφαλίσουν την ειρήνη και την επανεγκαθίδρυση της συνταγματικής κυβέρνησης στην Κύπρο. Παρόλα αυτά και παρά τη δεύτερη διάσκεψη της Γενεύης στις 14 Αυγούστου, ο τουρκικός στρατός προχώρησε στον «Αττίλα 2» και μέσα σε δυο μέρες, παρά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, κατέλαβε το 37% του κυπριακού εδάφους, παίρνοντας ό,τι ζητούσε το Σχέδιο Ντενκτάς και επιπλέον την Αμμόχωστο, που κατελήφθη αμαχητί.Η βίαιη διχοτόμηση έδιωξε 200.000 Ελληνοκύπριους ως πρόσφυγες προς το Νότο και 51.000 Τουρκοκύπριους προς το Βορρά.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της «πατριωτικής» πολιτικής που εξέφραζε ο Δημήτριος Ιωαννίδης, ο Γεώργιος Γρίβας και άλλοι εθνικοπαράφρονες της εποχής.

Ο Δ. Ιωαννίδης είχε διατελέσει το 1957-59 -όπως και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος από το 1960- αρχηγός του ακροδεξιού Ιερού Δεσμού Ελλήνων Αξιωματικών (ΙΔΕΑ), ένα ψυχροπολεμικό φυτώριο εθνικιστών και αντικομουνιστών αξιωματικών, που είχε εκπαιδευτεί για να παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή και είχαν κάνει και το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Ο Δ. Ιωαννίδης είχε αναλάβει το καίριο πόστο του αρχηγού της ΕΣΑ αλλά πολύ σύντομα βρέθηκε σε σύγκρουση με τους Γ. Παπαδόπουλο, Σ. Παττακό και Ν. Μακαρέζο, όταν ανακάλεσαν τον Γρίβα και απέσυραν την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο.

Ο Γρίβας ήταν επί Κατοχής αρχηγός της ένοπλης εθνικιστικής οργάνωσης «Χ» και στην αρχή της δεκαετίας του 1960 είχε ιδρύσει κόμμα όπου είχε συσπειρώ­σει όλους τους δωσίλογους, στελέχη των Ταγμάτων Ασφαλείας, εθνικοσοσιαλιστές, εθνικιστές και αντικομμουνιστές. Τον Ιούνιο του 1964 είχε σταλεί μυστικά στην Κύπρο μαζί με μια ελληνική μεραρχία, με την ανοχή του ΝΑΤΟ, ώστε να ελέγξει ως αρχιστράτηγος την κατάσταση. Μετά το φιάσκο της στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον τουρκοκυπριακών χωριών και το θάνατο 27 Τουρκοκύπριων, το Νοέμβριο του 1967, η χούντα είχε αποδεχτεί την απαίτηση της Τουρκίας για απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας.

Ο Ιωαννίδης, που το 1963-1964, κατά την περίοδο των διακοινοτικών συγκρούσεων, ήταν στην Κύπρο ταγματάρχης της ΕΛΔΥΚ, είχε καταγγείλει μαζί με τους Κ. Ασλανίδη και Γ. Λαδά την απόσυρση ως μειοδοτική. Οι στόχοι τους με αυτούς του Γρίβα ήταν κοινοί και επεκτάθηκαν σε σχεδιασμούς ανατροπής του Παπαδόπουλου και του Μακάριου μέσω της ίδρυσης της ΕΟΚΑ Β’ και της μυστικής επιστροφής του Γρίβα στην Κύπρο, το 1971. Πρόσχημα ήταν, μετά τις εκλογές του 1970 και την άνοδο του ΑΚΕΛ, ο κομουνιστικός κίνδυνος από τη συμμαχία του Μακάριου με το ΑΚΕΛ και τα ανοίγματά του προς τη Σοβιετική Ένωση και το Κίνημα των Αδεσμεύτων.

Η διαφορά τους ήταν ότι ο Μακάριος αρνούνταν μεν τις επιταγές των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου του 1959 για ισότιμη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων, ως ξεχωριστής κοινότητας, και επεδίωκε -με σύμμαχο το χρόνο και την οικονομική επικυριαρχία- ένα ελληνικό κράτος, απλώς με δικαιώματα στην τουρκοκυπριακή μειονότητα -χωρίς να αποκλείει και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση- ενώ οι Γρίβας-Ιωαννίδης ήθελαν μόνον την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Ο τυφλός εθνικισμός, όμως, που πάντα λειτουργεί σε βάρος των εθνικών συμφερόντων, η ανικανότητα ανάγνωσης των διεθνών συσχετισμών, η υποτίμηση των κινδύνων, η ανάγκη της χούντας του Ιωαννίδη να επιβιώσει μέσω μιας εθνικής επιτυχίας, οδήγησαν τελικά στην κυπριακή τραγωδία.

Είχε προηγηθεί στις 25 Νοεμβρίου του 1973 το πραξικόπημα του Ιωαννίδη εναντίον του Παπαδόπουλου, ο οποίος είχε αρχίσει μεταρρυθμίσεις με τον Μαρκεζίνη και υποσχόταν εκλογές το 1974 κατόπιν υποδείξεων της κυβέρνησης των ΗΠΑ και τις πιέσεις από το Κογκρέσο με το εμπάργκο πώλησης όπλων προς την Ελλάδα, λόγω της δικτατορίας.

Αυτό που ενδιέφερε κυρίως τις ΗΠΑ ήταν η διατήρηση της συνοχής της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ απέναντι στην ΕΣΣΔ και της επιρροής της Δύσης στην ανατολική Μεσόγειο, μέσω και της ελληνοτουρκικής σταθερότητας και της ισορροπίας στην Κύπρο. Όταν, με το χουντικό πραξικόπημα στην Κύπρο, αυτή ανατράπηκε σε βάρος της Τουρκίας, ενός σημαντικού αναχώματος στην κάθοδο της Σοβιετικής Ένωσης στη Μεσόγειο και τη φλεγόμενη από το 1973 Μέση Ανατολή, αλλά η οποία προειδοποιητικά στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ είχε ανοίξει τους αεροδιαδρόμους της στη Σοβιετική Ένωση, οι ΗΠΑ δεν θα έμπαιναν μπροστά για να αποτρέψουν την τουρκική εισβολή ενώ θα είχαν κάθε λόγο να στηρίξουν την Τουρκία στην εδραίωση των τετελεσμένων.

Αλλά και η Σοβιετική Ένωση, που δε θα άφηνε μια ευκαιρία για αποσταθεροποίηση του ΝΑΤΟ, φαίνεται να έδωσε τη συγκατάθεσή της στην εισβολή ενώ το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων ΤΑΣΣ μετέδιδε ότι «τα στρατεύματα της Τουρκίας αντιμετωπίζουν τη λυσσώδη αντίδραση των πραξικοπηματιών».

Μετά από 40 χρόνια

Μετά από 40 χρόνια, οι Οικολόγοι Πράσινοι επισημαίνουν ότι το αίτημα της δίκαιης επανένωσης του νησιού, μέσα από ουσιαστικό διάλογο μεταξύ των δύο κοινοτήτων, παραμένει μόνον ευχή. Αντίθετα:

- τα ψηφίσματα του ΟΗΕ παραμένουν ακόμα γράμμα κενού περιεχομένου,

- η κατοχή της Βόρειας Κύπρου αντιστρατεύεται συμφέροντα και επιδιώξεις και των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων,

- η Τουρκία παραμένει ακόμα δέσμια των μύθων που δημιούργησε η ίδια για εσωτερική κατανάλωση, σε βάρος ακόμα και της ευρωπαϊκής της προοπτικής,

-οι ακρότητες του παρελθόντος αντιμετωπίζονται με τη συνεργασία μεταξύ της Ελληνοκυπριακής και της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, με τη διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένωνκαι την ταυτοποίηση των λείψανων εκατοντάδων ατόμων από μαζικούς τάφους σε ολόκληρο το νησί.

- ο εθνικισμός στην Ελλάδα εκφράζεται κυρίως μέσω ενός ανοιχτά φιλοναζιστικού κόμματος, που παρά την αποκάλυψη του εγκληματικού χαρακτήρα του απολαμβάνει μαζικής υποστήριξης από πολίτες οι οποίοι δεν συνειδητοποιούν τους κινδύνους που συνεπάγεται η ενίσχυση των στρατιωτικού τύπου εθνικιστικών ομάδων.

«Στα 40 χρόνια από την τουρκική εισβολή πρέπει να δούμε μπροστά, για μιαδυναμικήεπαναπροσέγγιση των δυο κοινοτήτων. Και ως πρώτο βήμα, η πρόταση για Πράσινη Αμμόχωστο, που έχω καταθέσει από το 2009 ως ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων, μπορεί να υλοποιηθεί», δηλώνει ο Μιχάλης Τρεμόπουλος, εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος. «Υπενθυμίζω ότι ερώτησή μου στο ευρωκοινοβούλιο το 2010 για τη δυνατότητα ευρωπαϊκής συγχρηματοδότησης των σχεδίων για Πράσινη Αμμόχωστο, είχε προκαλέσει θετική απάντηση της Κομισιόν. Και πάλι τονίζω ότι το να επιτραπεί στους πρόσφυγες της Αμμοχώστου να επιστρέψουν σε μια βιώσιμη πόλη, θα ήταν καθοριστικό βήμα τόσο για την ανθρωπιστική του διάσταση όσο και για την επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο. Οι ευρωπαϊκές αρχές οφείλουν να συντονίσουν με το νέο ευρωκοινοβούλιο τις προσπάθειες να εξασφαλιστεί και η συνεργασία της Τουρκίας».

Οι ελληνοκυπριακές συνοικίες της Αμμοχώστου, τα Βαρώσια, παραμένουν από το 1974 περιφραγμένη και νεκρή πόλη, καθώς ο τουρκικός στρατός δεν επιτρέπει την είσοδο κατοίκων και επισκεπτών.

Όμως είναι ελπιδοφόρο ότι τον Ιανουάριο του 2012έγινε δεκτή από το ευρωκοινοβούλιοσχετικήΠρωτοβουλία Γραπτής Δήλωσης για επιστροφή της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, που είχε ξεκινήσει το 2011 μετά από πρόταση 5 ευρωβουλευτών όλων των μεγάλων πολιτικών ομάδων, ανάμεσά τους και του Μιχάλη Τρεμόπουλου, του μόνου Έλληνα ή Κύπριου ευρωβουλευτή ανάμεσα στους πρωτεργάτες.

Σχετικά κείμενα:

Η ερώτηση του Μ. Τρεμόπουλου για την Πράσινη Αμμόχωστο

Νέα πρωτοβουλία για επιστροφή της Αμμοχώστου

Πράσινη πόλη, σε μια ελεύθερη Κύπρο, ζητάει ο Τρεμόπουλος

Τετάρτη, 06 Αύγουστος 2014 18:33

Όχι άλλη Χιροσίμα

Άρθρο του Μ. Τρεμόπουλου που δημοσιεύτηκε στις 4/8/2014 στο tvxs.gr

 

158431-135042g-97799_144_16_crop.jpgΉταν 6 Αυγούστου του 1945 όταν οι ΗΠΑ έριξαν την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα. Οι Ιάπωνες είχαν ζητήσει ήδη συνθηκολόγηση αλλά τα διαβήματά τους αγνοήθηκαν. Αντίθετα, χωρίς κανένα τελεσίγραφο, μία δεύτερη ατομική βόμβα, άλλου τύπου, ρίχτηκε στο Ναγκασάκι τρεις μέρες αργότερα. Ο πόλεμος είχε τελειώσει αλλά οι ΗΠΑ έπρεπε να δείξουν ποιος είναι το αφεντικό στο μεταπολεμικό κόσμο, δοκιμάζοντας σε ζωντανό στόχο το νέο καταστροφικό υπερόπλο τους. Ήταν αυτοί που στην έναρξη του Β’ παγκόσμιου πόλεμου ζητούσαν από τους εμπολέμους να σεβαστούν τους αμάχους.

Μόνιμες οι επιπτώσεις για τον άνθρωπο

 

Από την έκρηξη της βόμβας στη Χιροσίμα σκοτώθηκαν περίπου 140.000 άνθρωποι, σε συνολικό πληθυσμό 350.000 κατοίκων. Με την έκρηξη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, σκοτώθηκαν ακαριαία γύρω στα 70 χιλιάδες άτομα. Με το τέλος του έτους είχαν πεθάνει άλλα 70 χιλιάδες άτομα. Συνολικά, 200 χιλιάδες και πλέον άτομα θα

metaxas.jpg

Άρθρο του Μ. Τρεμόπουλου που δημοσιεύτηκε στις 4/8/2014 στο tvxs.gr

 

Η επέτειος της 4ης Αυγούστου δημιουργεί εκείνους τους συνειρμούς που είναι απαραίτητοι για τα διδάγματα που οφείλουμε να αντλούμε μέσα από την Ιστορία.

 

Η υστέρηση στην αφομοίωση της σύγχρονης Ιστορίας και άλλες παθογένειες άφησαν εν πολλοίς ανοιχτή τη δυνατότητα μαζικής αποδοχής της φιλομεταξικής αφήγησης, ένα έδαφος που η Χρυσή Αυγή αξιοποίησε και εξέφρασε.

 

Δεν είναι, λοιπόν, περιττό να ξανατονίσουμε τις ιστορικές αντιστοιχίες με την περίοδο του μεσοπολέμου και την ανάπτυξη κινημάτων που ευθυγραμμίστηκαν και με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή ανάδυση του φασισμού και του ναζισμού.

 

Η δεκαετία του 1930 ήταν και για την Ελλάδα πολυτάραχη όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο. Μετά το μακελειό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, την παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 και τη συνακόλουθη κοινωνική, πολιτική και ηθική κρίση, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες οι φασισμοί ήταν η κατάληξη της βίαιης σκλήρυνσης της πολιτικής ζωής.

 

Ήδη από το 1920 ο Μουσολίνι, με τη χρηματοδότηση τραπεζιτών, βιομηχάνων και μεγαλοκτηματιών και την υποστήριξη μικροαστών και έφεδρων αξιωματικών, οργάνωσε επιθέσεις σε πνευματικές λέσχες, πυρπολήσεις λαϊκών κατοικιών και εργατικών κέντρων και δολοφονίες χιλιάδων ατόμων, με την ανοχή αστυνομίας και δικαιοσύνης. Τον Οκτώβριο του 1922 είχε οργανώσει την πορεία του προς τη Ρώμη και στις εκλογές του Απριλίου του 1924 οι φασίστες εξασφάλισαν 406 από τις 535 έδρες της Βουλής. Ο Χίτλερ, ο οποίος εμπνεύσθηκε από το φασισμό, ξεπέρασε το πρότυπό του, τον Μουσολίνι. Με το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, με μέθοδο, με πρόγραμμα, με λαϊκισμό, μπόρεσε να εκμεταλλευθεί τη γενική δυσαρέσκεια που είχε δημιουργήσει η οικονομική και πολιτική κρίση του 1929-31 και πέτυχε να καταλάβει 107 έδρες, οι οποίες το 1932 αυξήθηκαν σε 196 και το 1933 σε 288. Τα τμήματα εφόδου και τα Ες-Ες -οι πλέον επίφοβοι ιδιωτικοί στρατοί- διεκδίκησαν πολιτική κυριαρχία στη Γερμανία. Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία (30 Ιανουαρίου 1933), τα τμήματα εφόδου ανέλαβαν αστυνομικά καθήκοντα και επέτρεψαν στο κόμμα του να κερδίσει τις εκλογές του Μαρτίου του 1933. Και στις 23 Μαρτίου 1933 ο Χίτλερ ανέλαβε όλες τις εξουσίες.

 

Για την αντιμετώπιση του εργατικού κινήματος, ενθαρρύνθηκε ο αυταρχισμός και η ανάπτυξη δικτατορικών καθεστώτων, τα οποία στηρίχτηκαν στον εθνικισμό, την ιδεολογία που έκανε αποδεκτές τις στερήσεις τις οποίες συνεπάγονταν οι μαζικοί εξοπλισμοί. Ακολούθησε κύμα εδαφικών διεκδικήσεων, που συνοδεύτηκαν από

Δευτέρα, 04 Αύγουστος 2014 19:51

Ποτέ ξανά δικτατορία!

Τρεμόπουλος: Να πώς φτάσαμε στην 4η Αυγούστου του Μεταξά

Η επέτειος της 4ης Αυγούστου δημιουργεί εκείνους τους συνειρμούς που είναι απαραίτητοι για τα διδάγματα που οφείλουμε να αντλούμε μέσα από την Ιστορία, ώστε να μη ξαναζήσουμε φασισμό, δηλώνει ο Μιχάλης Τρεμόπουλος, εκπρόσωπος Τύπου και πρώην ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων

image36.jpg?w=600&h=433Σε κείμενό του τονίζει ότι η υστέρηση στην αφομοίωση της σύγχρονης Ιστορίας και άλλες παθογένειες άφησαν εν πολλοίς ανοιχτή τη δυνατότητα μαζικής αποδοχής της φιλομεταξικής αφήγησης, ένα έδαφος που η Χρυσή Αυγή αξιοποίησε και εξέφρασε.

Σύμφωνα με τον Μ. Τρεμόπουλο, για να μπορέσει ένα φασιστικό, λαϊκιστικό μόρφωμα να εξελιχθεί σε κίνημα και να καταλάβει την εξουσία, πρέπει να εκπληρώνει κάποιες βασικές προϋποθέσεις: να υπάρχει α) περιβάλλον οικονομικής κρίσης, β) απαξίωση του πολιτικού συστήματος και γ) εξασφάλιση υποστήριξης από τις ελίτ, είτε αυτές είναι οικονομικές είτε θρησκευτικές είτε μιντιακές. Οι αντιστοιχίες με την ελληνική πραγματικότητα είναι εξόφθαλμες, τονίζει, όπως και οι κίνδυνοι.

Η δεκαετία του 1930 ήταν και για την Ελλάδα πολυτάραχη όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο. Μετά το μακελειό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, την παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 και τη συνακόλουθη κοινωνική, πολιτική και ηθική κρίση, σε

Σελίδα 5 από 62

Αυτοδιοικητική Κίνηση
στην Περιφέρεια Κεντρ. Μακεδονίας


Δικτυακός τόπος
για την πολιτική οικολογία


Αυτοδιοικητικές Παρατάξεις
Ροή ειδήσεων...


Εκδόσεις του ευρωβουλευτή Μιχάλη Τρεμόπουλου


Οικολόγοι Πράσινοι.
Μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.



European parliamentary group made up of Greens and representatives of stateless nations.


Green parties from European countries